Artykuł Gronkowiec u dzieci pochodzi z serwisu Poradnik Refluksowy.
]]>Bakterie gronkowca mogą wędrować od osoby do osoby. Poza tym dzieci często przenoszą gronkowca z jednej części swojego ciała na drugą. Poza tym zarażać mogą też osoby trzecie, dlatego też trzeba przede wszystkim często myć ręce. Dzieci od najmłodszych lat muszą więc być uczone higieny.
Jeśli dziecko cierpi na egzemę czy inną chorobę skóry, która częste mycie utrudnia, warto skonsultować się z lekarzem. Trzeba też odpowiednio obchodzić się z ewentualnymi ranami. U dzieci nietrudno bowiem o zadrapania czy skaleczenia. Rodzice muszą więc dbać o dokładne oczyszczanie wszystkich ran, znajdujących się na skórze dzieci. Wszelkie skaleczenia nie mogą mieć kontaktu z czynnikami zewnętrznymi. Do zakażenia niekiedy dochodzi też w szpitalu.
Przede wszystkim zakażenie gronkowcem objawia się poprzez zaczerwienioną i bolesną skórę, a także wypełnione ropą elementy na ciele. Pojawia się też gorączka i osłabienie. Z lekarzem trzeba skonsultować również wtedy, gdy w rodzinie w tym samym czasie pojawiały się co najmniej dwie infekcje skórne.
Jeśli u malucha doszło do infekcji gronkowcem, nie wolno przede wszystkim wpadać w panikę. Większość infekcji miejscowych można wyleczyć za pomocą mydła antybakteryjnego, ciepłych kąpieli oraz maści z antybiotykiem. Aby nie dopuścić do rozprzestrzenienia się infekcji, każdorazowo trzeba zakażoną skórę wycierać ręcznikiem. Poza tym niekiedy przepisuje się też doustny antybiotyk. Kuracji tego typu nie wolno pod żadnym pozorem przerywać. Jeśli infekcja jest poważna, to konieczna może być też hospitalizacja.
Bakterie gronkowca złocistego powodować mogą cellulit, zespół wstrząsu toksycznego, zatrucia pokarmowe, czyraki, liszajce czy zapalenie mieszków włosowych. Zapalenie mieszków to nic innego, jak infekcja kieszonek, znajdujących się pod skórą, z których wyrastają włosy. Przy skórze pojawiają się wówczas niewielkie krostki z białym czubkiem. Zapalenie tego typu może zniknąć, ale czasem przeradza się w czyraka. W przypadku czyraka, infekcja gronkowcem rozwija się coraz głębiej. W niektórych przypadkach dotyka też gruczołów łojowych i bywa bardzo bolesna. Z czasem skóra staje się czerwona, a nad zainfekowanym miejscem pojawia się spory obrzęk. W końcowej fazie skóra nad infekcją jest tkliwa i pojawia się czyrak z białą główką. Z czasem może ona pęknąć, a z czyraka wydostaje się krew lub ropa. Czyraki występować mogą na różnych częściach ciał – często pojawiają się między innymi w pachwinach, na ramionach czy na pośladkach, ale nie ma tu reguły.
Artykuł Gronkowiec u dzieci pochodzi z serwisu Poradnik Refluksowy.
]]>Artykuł Groźny gronkowiec złocisty pochodzi z serwisu Poradnik Refluksowy.
]]>Gronkowiec złocisty
Należy do bakterii powszechnie występujących w naszym otoczeniu, w glebie, powietrzu, na skórze zwierząt. Od 10 do 50% osób jest nosicielami gronkowca złocistego, które nie chorują, ale mogą być źródłem zakażenia. Gronkowiec najczęściej umiejscawia się najczęściej w gardle lub nosie, ale także na skórze, mieszkach włosowych, gruczołach potnych i łojowych. Normalnie nie stanowi żadnego zagrożenia, ale w przypadku spadku odporności organizmu może stanowić zagrożenie.
Do zakażenia gronkowcem złocistym dochodzi drogą kropelkową, bezpośredni kontakt z nosicielem, używanie zakażonych przedmiotów oraz spożycie skażonych produktów spożywczych.
W tym ostatnim przypadku źródłem zakażenia nie jest sam gronkowiec, ale wytwarzana przez niego enterotoksyna, która jest odporna na działanie wysokich temperatur, a więc nie ginie podczas obróbki termicznej.
Na zakażenie gronkowcem szczególnie narażone są osoby:
Objawy gronkowca
Nie da się jednoznacznie określić objawów zakażenia gronkowcem, zależą od miejsca zakażenia. W przypadku zakażenia skóry są to zmiany widoczne gołym okiem, jak czyraki, liszaje, ropnie. Skóra jest zaczerwieniona, z drobnymi krostami. Miejsca zainfekowane swędzą.
Gronkowiec najczęściej atakuje błonę śluzową górnych dróg oddechowych. Typowe objawy to ciągle zaczerwienione gardło i często nawracające infekcje dróg oddechowych.
Gronkowiec, a właściwie enterotoksyna mogą spowodować zatrucie pokarmowe objawiające się biegunką, wymiotami. W przypadku groźnego zakażenia może konieczna być hospitalizacja i podawanie kroplówek nawadniających.
Leczenie gronkowca
Tak jak w przypadku innych bakterii, tak również w przypadku gronkowca złocistego, leczenie polega na podawaniu antybiotyków. Niestety powstaje tu problem, ponieważ gronkowiec wytwarza panicylazę, która powoduje odporność na antybiotyki z grupy penicylin. Niewiele lepiej jest w przypadku wielu innych antybiotyków. Najlepszą metodą jest wykonanie wymazu z antybiogramem. Posiew pozwala określić na które antybiotyki konkretny szczep jest odporny, a które są go w stanie zniszczyć. Dokładne leczenie (minimum dwa tygodnie) pozwala pozbyć się gronkowca raz na zawsze.
Zobacz więcej o gronkowcu: http://gronkowiec.edu.pl/
Jak uniknąć zakażenia gronkowcem
Profilaktyka polega przede wszystkim na utrzymaniu odpowiedniego poziomu odporności organizmu, wtedy automatycznie wytwarzane przeciwciała poradzą sobie z atakującą bakterią. W tym celu należy spożywać produkty bogate w witaminy i mikroelementy, czyli owoce i warzywa. U osób z obniżoną odpornością w wyniku choroby lub operacji, należy zwiększyć ją przy pomocy odpowiednich suplementów.
Jasno trzeba powiedzieć, że nie ma możliwości ograniczenia kontaktu z bakterią, ponieważ znajduje się ona wszędzie, nie wyeliminujemy też nosicieli, ponieważ nie wiemy kto nim jest.
Artykuł Groźny gronkowiec złocisty pochodzi z serwisu Poradnik Refluksowy.
]]>